نویسنده :
هیوا - ساعت ٤:٥۱ ق.ظ روز دوشنبه ۱ فروردین ۱۳٩٠
«یادداشت های من…»
عزیزم،
سالگرد جدایی مون مبارک!…
١/١/١٣٩٠
نویسنده :
هیوا - ساعت ۱۱:۱٥ ب.ظ روز دوشنبه ٩ اسفند ۱۳۸٩
مجموعه شعر های کوتاه از شاعران ناشناس :
«سهراب»
تو کجایی سهراب؟ آب را گل کردند
چشم ها را بستند و چه با دل کردند…
وای سهراب کجایی آخر؟
زخم ها بر دل عاشق کردند
خون به چشمان شقایق کردند…
تو کجایی سهراب؟
که همین نزدیکی عشق را دار زدند
همه جا سایه ی دیوار زدند…
با تو هستم سهراب،
این روزها سرگرم شستن چشمهایم هستم
بلکه بشود دنیا را
جور دیگری دید …
********
شاید آن روز که سهراب نوشت تا شقایق هست زندگی باید کرد
خبری از دل پر درد گل یاس نداشت
باید این جورنوشت
هر گلی هم باشی، چه شقایق چه گل پیچک و یاس
زندگی اجباری ست…
به سراغ من اگر می آیید
دیگر آسوده بیایید
به گمانم دو سه وقتی ست
که ترک خورده چینی نازک تنهایی من
من پریشان تر از آنم که به خود فکر کنم
و تو حیران تر از آنی که مرا درک کنی…
نویسنده :
هیوا - ساعت ۳:۳٩ ق.ظ روز جمعه ٢٩ بهمن ۱۳۸٩
« مجموعۀ: عصر پنج شنبه »
«عصر پنج شنبه»
بازم من، بازم قلمُ کاغذ
بازم یک دنیا حرف ناگفته
بازم امشب دلم غوغاست،
بازم شعرِ من آشفته …
بازم واژه های آواره
بازم تیک تاک های تکراری
بازم با صدای پای شب،
شروع رسم ِ بیداری!…
*******
بازم گم کرده ای دارم
بازم خاطرِ من تنهاست
بازم رد پای پِنهونش،
روی خاطراتِ من پیداست…
بازم بوی عصر پنج شنبه
بازم بی قراری های من
بازم حال و هوای یاد تو،
بازم دلِ سر به هوای من!…
٢٩/١١/١٣٨٩
نویسنده :
هیوا - ساعت ٢:٤٩ ق.ظ روز سهشنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸٩
« مجموعۀ: عصر پنج شنبه »
«ما»
چه بی ثمر زجر کشیدیم
چه بیهوده انتظار...
آن زمانی که از آنِ ما نبود!
مدعیِ عشق بودیم و ندانستیم
افسوس عاشقی کارِ ما نبود!...
دل بریدیم و داغِ دل دیدیم
شاید بخت هم یارِ ما نبود!...
کاش روزی باورمان می شد
من و تو هیچ گاه «ما» نبود!...
٢۶/١١/١٣٨٩
نویسنده :
هیوا - ساعت ۱۱:٥٤ ب.ظ روز یکشنبه ۱٠ بهمن ۱۳۸٩
« مجموعۀ: عصر پنج شنبه »
« آزادی »
رهایم کن ...
رهایم کن
از تکیه به این دیوارِ پوشالی
از این حرف های پوچ و تکراری
از سایۀ سرد سکوتِ صد ساله
از باور هجرتِ این خورشید آواره
رهایم کن ...
رهایم کن
از عفونت چرکین زخم ِ هوشیاری
از این همه بغض و زجّه و زاری
از تحمّل بار سنگین خاطرات ِ تو خالی
از کابوس های کشنده در خواب و بیداری
رهایم کن ...
آغوش بسپار به تمامیّت ِ تنهایی من
تا که در وسعتِ آرامشِ آسمانی وجودت
احساس کنم،
روح من
هنوزآزاد است...
١٠/١١/١٣٨٩
نویسنده :
هیوا - ساعت ۱٢:٠٢ ق.ظ روز شنبه ۱۱ دی ۱۳۸٩
«مجموعۀ: این روزها..تنهایی... »
« باران »
گوش کن به صدای امشب
شبی که مهتابی نبود
امشب عابری زیر بارانِ یاد تو
تا صبح ، تا تهِ بن بست انتظار
کوچه پس کوچه های خیال را قدم زد ...
گوش کن به صدای امشب
شبی که جای تو خالی نبود
امشب شاعری دلگیر
فصل تلخ فراق را رقم زد
و امشب، پایان شعر من شد ...
گوش کن به صدای امشب
شبی که لب های هوسِ بودن با تو
از سیگارِ فراموشی ات کام گرفت
تا که طعم گسِ خاطره ها را چشید
گلوی احساسسم خارید
و خیالت در خاکسترِ تقدیر جا ماند...
گوش کن به صدای امشب
از پشت پنجرۀ تنهایی
هر بار که آسمانِ دلت گرفت
بدان
وقتِ باران است ...
ابر های بی کسی زجّه می زنند
و با هر قطره که روی زمین چکید
گونه هایم شهادت می دهند
که چقدر دوستت داشتم ...
١١/١٠/١٣٨٩
نویسنده :
هیوا - ساعت ٢:٥۳ ق.ظ روز شنبه ۸ آبان ۱۳۸٩
نویسنده :
هیوا - ساعت ۱:۱٠ ق.ظ روز چهارشنبه ٥ آبان ۱۳۸٩
«مجموعۀ: شب های شیدایی »
« ای کاش... »
ای کاش
می شد
پای روزگار نمی لنگید
روزگاری که یارای یاری ام را نداشت هیچ
سوار بر دوش من بود و با من می جنگید!...
ای کاش
می شد
زمانه کینه ای از زمان نداشت
ما در طلب فرصتی برای زندگی
زمان شتابان،
در پی گریز از چیزی بود و توان نداشت....
ای کاش
می شد
زمین حول این مدار بی قراری نمی چرخید
میان فاصله ها،فاصله ای می افتاد
و نوبت به این فصل شوم نمی گردید...
ای کاش
می شد
انتظار را باور داشت
با خدا پیمان بست
در کویر تنهایی هم
گل بوتۀ " امیّد " را کاشت....
ای کاش
می شد
خاطرۀ هر آنچه دوست داری را دزدید
و در خلوتِ خاک خوردۀ طاقچۀ دل،
کنار آینه شمعدان نام تو آن ها را چید...
ای کاش
می شد
سکوت را نقّاشی کشید
تا با دیدن واژۀ های جیغ این بوم سفید
به هزار و یک شبِ قصّه های چشمانم رسید...
ای کاش
می شد
" ای کاش ها " اینقدر مُسری نبود
و می رسید روزی که بر زبان هیچ کسی
هیچ وقت هیچ ای کاشی جاری نبود...
ای کاش...
می شد...
۵/٨/١٣٨٩
← صفحه بعد
نظرات ()
